Özgürlük Ahlakında Kadın – DOSYA (3)

Özgürlük Ahlakında Kadın – DOSYA (3)

Toplumların kurum ve kuruluşları ve komünleri örgütlü ise kendi sistemini rahatlıkla kendilerini geçindirebilirler, bunun yanı sıra hiç kimse arişe ve sorunlardan bahsedemez.

Kadın ve Örgütlülük

Her toplumda olduğu gibi kurumlaşmalar  Demokratikleşmede komünler en temel yapı taşlarıdır. Demoktatik toplum, sosyalist ve zayendperest bir bakışaçısından uzak, iktidarcı sisteme sisteme karşı ahlaki ve politik toplumu yaratmayı hedeflemek, ancak güçlü bir hareket ile ve kurumlaşmalarla toplumun her her yerinde geniş bir yer edinebilir ve örgütlü  çalışmalar yapabilir.

Toplumların kurum ve kuruluşları ve komünleri örgütlü ise kendi sistemini rahatlıkla kendilerini geçindirebilirler, bunun yanı sıra hiç kimse arişe ve sorunlardan bahsedemez. Onun için dir ki her mahallede, köy, kasaba, semtlerde, il ve ilçelerde komünler de istenildiği gibi hareket ederse ve çalışmalar yürütülse diyebiliriz ki bizler sonuca ulaşmışız demektir. Kurduğumuz hareket ise düzenli ve disiplinlidir.

Toplumlarda kurum, kuruluşları, komünleri eğer örgütlü ,düzen ve disiplinli ise, toplumun değer yargılarına göre ahlaki ve politik hareket ederse istenilen en iyi sonucu elde eder ve toplum içerisindeki karışıklıkları çözüm olur. Biliniyor ki kurum kuruluşları olmayan toplum ölmüş demektir.

Toplumu canlı kılan ve örgütlü olmasını sağlayan, demokratik bir hareket oldukları içindir. Onun için her bir komün ve her bir kurum  toplumun birlikteliğini ve toplum içerisindeki sorunlarına çözüm olduklarını ifade ediyor. “Özgür insan diyor ki” “İnsan örgütsüz bir toplumu düşünemiyor” eğer bir yerde on(10)kişi bile varsa kendilerini örgütlemeye ihtiyaç vardır.

‘Önemli olan çözüm olmaktır’

İnsan daha çok örneklendirip daha da açımlayabilir ve aydınlatabilir. Eğer bir semt te veya bir mahallede yüz kadın varsa ve  her bir kadın yaşamış olduğu sorunlarına cevap olamıyorsa ayrıca yaşadıkları sorunlara cevap olamıyorsa, bunu bilmelidir ki sorunlara yaklaşım tarzında bir yanlışlık vardır. Sorun ister toplumsal ister siyasi ve ister günlük olsun, önemli olan odur ki sorunlara çözüm olmaktır.

Evet  önemlisi var olan sorunlarımıza nasıl ve hangi yöntemlerle cevap olacağız? Ya da var olan kurum ve kuruluşlara  ve komünlerimize yakalaşımlarımızı nasıl değerlendiriyoruz.

Aslında burada önemli olan odur ki bütün kadınlar için ve bütün toplum üyelerine kendi kurum ve kuruluşlarına sahip çıkmalarını ve anlam biçmeleridir.

Bu temelde verilen değer ve biçilen anlam değerlidir. İkincisi ise eğitimdir, aslında herkesin eğitime ihtiyacı vardır özellikle de her kadını bireysel eğitimlerine önem vermeli ve aksatmamalıdır. Eğitimli ve örgütlü kadın  öncü rolü alabilecek ve toplum içerisinde de önemli bir konuma sahip olabilecektir.

Bizler “kadın toplumun öncü rolüdür derken” kadının toplumun herhangi bir yerinde olan rolünden bahsediyoruz; bunu bu şekil ele alıyoruz ve değerlendiriyoruz. Öncü olmak ancak güçlü bir hareket, düzenli ve disiplinli olarak gerçekleşebilir. Eğitimli bir kadın örgütlü, düzenli ve disiplinli olduğu için kendi duruşu ve kişiliği hem evin içerisinde hem de kendi kişisel sorunlarına çözüm olma noktasında öncü rol oynayabilir.

“Kutsak Ananın kutsal yaşamına dönüş”

Mahalle komünleri ve kurumlar tartışmaların yapılacağı ve çözüm bulabilecekleri ve arşelerin yerleridir. Eğer gerekirse insan günlerce ara vermeden olay ve olgulara kalıcı çözümler bulmak için komünlerde tartışmalar geliştirebilir. Örneğin bir mahallede sorun var; bütün kadınlar toplansın ve saatlerce yada günlerce tartışmalar yaparak çözümler aramalılar.

Var olan sorunlarımıza çözüm arayanlar bizim ardımızda bizi aramasınlar; bizler komünlerimizde ve kurumlarımızda çözümler için toplanalım. Kurum ve kuruluşlarımız şunu gerektiriyor, bizim toplumumuzun sorularının çözümlendiği yer ve mekânı olsun ki her çeşit sorunlarımızı tartışabilelim. Sadece bu kadınlar için geçerli değildir, toplumun bütün her yerinde bulunanlar içindir.

Her bir kurum oluştururken bir sorunun daha çözüm bulduğunun sonucudur. En önemlisi odur ki kurumlara olan yaklaşımlarımızı tekrardan göz önünde bulundurarak istenilene ulaşmak ve ona göre hareket etmektir.

Biz kadınlar olarak günlük olarak ne kadar zaman ayarlayabiliyoruz kurumlarımız için? Bizler ne kadar komünün parçaları olabiliyoruz? En önemli sorunlarımızdan biride budur; bizler kurum sahipleriyiz, fakat kurumun daimi üyesi olarak görmüyoruz. Önemli olan şudur ki her bir kadın kendini kurumların daimi üyesi olarak görmeli ve kurumlarımıza karşıda kendisini sorumlu görmelidir ki demokratik komünler kuralım ve hareket edelim; komünleri olan bir toplum demokratik kadına sahip çıkabilir ve bütün sorunlarına çözüm olabilir.

Ahlaki ve politik toplumun öncüleri kadın ve gençlerdir. Kadın ve gençler olarak ahlaki ve politik topluma yakın olan kadın ve gençlerdir ve kendini en çok yakın olan da onlardır. Kutsal yaşama dönüş ve kutsal Ananın yaşamına dönüş ve sahip çıkma her kadını yapması gereken bir görev ve borçtur. Bu da şunu gösteriyor ki bizler bu kutsal yaşamın izcileriyiz ve beş bin yıllık yaşamın kutsallık üzerinde kurulmuş ve demokratikti. Ancak birbirlerini tutma ve onların miraslarına sahip çıkarak kendi omuzlarına düşen yükü omuzlamak ver görev ve sorularını yerine getirmek.

BİTTİ

Maxmur Kadın Vakfı Sitesi – Yıldız Gever

Kürdistan Stratejik Araştırmalar Merkezi

www.navendalekolin.com

www.lekolin.org

www.lekolin.net

www.lekolin.info

Özgürlük Ahlakında Kadın – DOSYA (2)

Özgürlük Ahlakında Kadın – DOSYA (2)

İnsanın insan olarak hayatta kalması, sadece fiziki olarak yaşaması değildir. Önemli olan insanın kendi hayatına verdiği anlamdır.

 

Ahlak ve Ahlakilik

İnsanın insan olarak hayatta kalması, sadece fiziki olarak yaşaması değildir. Önemli olan insanın kendi hayatına verdiği anlamdır. İnsan, insanlık tarihi boyunca var olma mücadelesini değişik biçimlerde de olsa vermiş, bu günlere dek süreklileştirmiştir. İnsanın bu var olma mücadelesi yarattığı değerlerin toplamından ibarettir. İşte bu değerlerin halkasını oluşturan Ahlak tarih boyunca her insan topluluğunda bir dizge olarak var olmuştur. İnsanların toplum içindeki davranışlarını ve birbirleriyle ilişkilerini düzenlemek amacıyla başvurulan kurallar dizgesi olarak, insan davranışlarını olumlu ya da olumsuz biçimde belirleyen ölçütler bütünüdür. Bu ölçü çağdan çağa, toplumdan topluma değişiklik göstermiştir.

Ahlak kavram olarak Yunan’da etik anlamından kullanılan Ethos, Latincede Moresden, Arapçada hulk olan yaratmaktan gelmektedir. Ancak ahlakın doğuş koşulları doğal topluma dayanmaktadır. Ahlak kelimenin dar anlamıyla, neyin doğru veya yanlış sayıldığı- sayılması gerektiği-ile ilgilenir. Terim genellikle kültürel, dini, seküler ve felsefi topluluklar tarafından, insanların-sübjektif-olarak çeşitli davranışlarının yanlış ve doğru oluşunu belirleyen bir yargı ve ilkeler sistemi kavramı veya inancı için kullanılır. Yanlış ve doğrular hakkındaki bu tip kavram ve inançlar çoğunlukla bir kültür veya grup tarafından genelleştirilir ve kanunlaştırılır. Buna göre kültür ya da grup üyelerinin davranışları düzenlenmeye çalışılır. Bu tür bir kuralların uygunluğu da Ahlak olarak tanımlanır ve grup varlığının devamının bu ilke ve kuralların uygunluğu, uygulanması üzerine yapılandırır. Bu durumlarda, uygulamayı kabullenen bireyler ahlaklı olarak tanımlanırken, uygulamayı reddeden veya davranışlarında barındıramayan bireyler toplumsal anlamda dejenere yani bir anlam da ahlaksız olarak tanımlanabilir. Bu açıdan ahlak, iyi bir yaşamın temelini teşkil eden inançlar bütünü olarak da görülebilir. İnsanlık tarihinin büyük bir kısmında, dinler ideal bir yaşama görüş ve düzenlemeler getirmiştir, bu nedenle ahlak, çoğunlukla dini emir ve prensipler ile karıştırılmıştır. Seküler ortam ve durumlarda, ahlak hayat tarzı seçimi gibi şeylerle ilgili olarak sunulabilir. Zira bu daha çok, bireysel anlamda iyi bir hayat fikrini temsil eder ki bireyler genellikle bulundukları toplumda benzer zihin yapısı ve görüşlere sahip olan insanların inanç ve değer sistemlerine uygun bir yol seçmektedirler.

Ahlak gelenekler ve görenekler yoluyla taşınan, yazılı ya da yazılı olmayan davranış kuralları, yaşam ölçüsü olarak bilinçli ya da bilinçsiz olarak seçilen yaşam değerleri, tasarımları, görevleri ile bir toplum içinde bir arada yaşayan insanların kendileriyle, birbirleriyle, kurumlarla ilişkilerini düzenleyen ilkeler, değerler, kurallar bütünüdür. Felsefenin bir dalı olan ahlak, aynı zaman da bir bilimdir. Bir bilim olarak ahlak insan hayatının amacı ne olmalıdır, bu amaca ulaşmak hangi araçları kullanmalı, ne gibi faaliyetlerde bulunmalıdır,  yine insanın kendi tercihleri, kendisine öncülük edecek değerler sistemini nasıl oluşturmalıdır? Sorularına verecekleri cevaplar ahlak yaklaşımları belirler. Bir değerler sistemi olarak ahlakın en temel sorusu, hangi ve nasıl değerler sistemi sorusu olmuştur.

Ahlak bu temelde insanlık açısından erdem yaratma ölçüsünü oluşturur. İnsanın, toplumun, sistemin bir ilkesinin, ölçüsünün, doğrusunun olmasını ahlak sağlar. Bu açıdan ahlakın kendi içinde kimi normları, ilkeleri  vardır. Ahlakın oluşumu da kültüreldir, toplumun yaşam biçimi, ahlak değerlerini oluşturuyor. Toplumun zihniyet biçimi ne ise kendi ahlak değerleri de bu temelde öz ve biçim kazanıyor. Bu açıdan hem zihniyet hem üretim tarzının yarattığı değerler toplumsal normlar haline gelir ve değerler oluşur. Değerlerimiz doğal olarak çeşitlidir. Kendimize, dünyaya, evrene ve hayata bakış açımızın yarattığı farklılıklar değerlerimizin de değişkenliğine neden olmaktadır. Bir toplumda, o toplumun kendi bakış açısı ile yarattığı ahlak ilkeleri vardır. Bireyler, toplum içinde kabul edilen kural ve ilkeler temelinde birbirine yaklaşım gösterirler. Bu kurallar, özel veya genel davranışlarımızın, alış verişlerimizin tamamını içerir. Hem standartlarımız hem de davranışlarımızı belirler.

Ahlak aynı zaman da toplum içinde insanların kendilerine sunulan kural ve değerlerle ilişkisi çerçevesinde kişilerin gerçek davranışı anlamına da gelir. Bir davranış ilkesine tamamen ya da kısmen uyma biçimleri, bir yasağa ya da buyruğa itaat etme ya da direnme biçimleri, bir değerler bütünü sayma ya da ihmal etme biçimleri de bu şekilde anlatılır. Ahlakın bu yönünün incelenmesi, kişilerin ya da grupların, kültürlerinde kendilerine açık ya da gizli olarak verilmiş olup az ya da çok bilincinde oldukları buyurucu bir sistem uyarınca nasıl ve hangi uygulama ya da karşı gelme payları çerçevesinde davrandıklarını saptamalıdır. Olayların bu düzlemini ‘davranışların ahlaksallığı’ diye adlandırılır.

Toplumun önemli değerlerinden olan ahlak her tür insan edimini içerir. Edim, yalnızca kendiliğinden ve kendi tekilliği dâhilinde değil, aynı zaman da bir tutuma dâhil oluşunda ve orada sahip olduğu yer nedeniyle de ahlaksaldır. Eylem bir tutumun bir öğesi ve veçhesi olmanın yanı sıra, söz konusu tutumun bir sürecinde ki  bir evreyi ve onunu sürekliliğindeki olası bir ilerlemeyi belirtir. Ahlaksal bir eylem kendi mükemmelleşmesine yönelik olmakla birlikte, bundan yararlanarak, kişiyi yalnızca değerlere ve kurallara uygun eylemlere değil, aynı zamanda ahlaksal öznenin ayırıcı özelliği olan belli bir varlık kipine ulaştıran ahlaksal bir tutumun oluşturulmasını da amaçlar. Bu nokta da ortaya çıkabilecek birçok farklılık vardır.

Sonuçta bir eylemin, ahlaksal olarak adlandırılabilmesi için bir kurala, bir yasaya ya da bir değere uygun bir edime ya da edimler bütününe indirgenmesi şart değildir. Her ahlaksal eylemin içinde oluşturduğu gerçek ve gönderme yaptığı yasayla bir bağlantısı olduğu doğrudur. Ama böyle bir eylem ve aynı zaman da kişinin kendisi o ahlaki pratiğin parçasını teşkil eden bölümünün etrafına bir sınır çizer, takip ettiği kurala göre konumunu tanımlar, kendisinin ahlakî anlamda mükemmelleşmesini sağlayacak belli bir varoluş kipi belirler. Bunları yapmak için nefsi üzerinden eyleme geçer, kendisini tanımaya girişir, denetler, sınar, geliştirir ve dönüştürür. Ahlaksal bir tutumun birliğine gönderme yapmayan kısmi bir ahlaksal eylem, kendiliğin ahlaksal özne olarak oluşumuna çağrıda bulunmayan ahlaksal tutum ve öznelleştirme kipleri ile bunlara destek olan bir çilecilik bilgisi ya da kendilik pratikleri olmaksızın bir özne oluşumu olmaz. Ahlaksal eylem, tıpkı değerler, kurallar ve yasaklar sistemi gibi bir ahlaktan öbürüne değişen, nefis üzerindeki bu etkinlik biçimlerinden ayrılmaz.

Ahlakı, toplumun özgürlük bilinci olarak tanımlayan Önderliğimiz, ahlak açısından şu değerlendirmeyi dile getirmektedir. “Ahlak, başta ekonomik çabalar olmak üzere, tüm toplumsal eylemliliklerin iyi tarzda gerçekleştirilmesini ifade eder. Dolayısıyla toplumsal olan her şey ahlakidir. Ahlaki olan her şey de toplumsaldır. Örneğin ekonomi ahlaksal olduğu gibi, din de ahlaksaldır. Doğrudan demokrasi olarak siyaset ahlakın kendisidir. O halde işin ilk kuralı yani ahlakı, ilk toplumlardan itibaren toplumlar için hayati bir konudur. En iyi iş nasıl yapılıyorsa, o nasıllık en iyi ahlak kuralı olarak zihinlere yerleşir. Bu, süreç içinde daha da yetkinleşerek, sağlam bir gelenek olarak toplumsal hafızaya mal olur. Ahlak artık oluşmuş demektir. Töre, gelenek denilen olay budur. Burada çözümlenmesi gereken en önemli husus, ahlakın zihni bir eylem olduğu kadar toplumsal işle ilgili olmasıdır. Hem zihnin çabasını, hem toplumun eylemliliğini gerektirir. Şahsen bu duruma demokrasinin ilk orijinal hali demeyi tercih ederim. Bu durumda orijinal demokrasi ve ahlak özdeşlik kazanıyor.’’

Bu değerlendirmeden anlaşılacağı gibi, toplum demek, belli ölçüler, ilkeler toplamı demektir. Toplumların kendilerine göre zihniyet ve vicdan yapılanmaları vardır. Bu nedenle toplum hayatında yapma eylemi önemli bir yer tutar. Ahlak ta bu eylemin kendisini oluşturur yani bu eylemin içindedir. Nasıl ki insan ve toplum eylemsiz olmazsa, ahlak da eylemi şart kılar. Ahlak bir eylem durumudur. Eylemi olmayan insanın ahlakı da olamaz. Ahlak aynı zaman da tutum belirlemek, tavır almaktır. Şu şekilde de ifade edebiliriz, zihniyet devrimi nasıl ki bir anlama devrimi ise vicdan devrimi de bir duygu devrimidir. Ahlak da her iki devrimin pratikleşmesi, gerçekleşmesi demektir. İnsanın anladığını pratikleştirmesi ahlaklı olmasına yol açar. İnsan ne kadar güçlü anlam gücünü yaratırsa o kadar da büyük ahlaki eylemleri gerçekleştirir. Önderliğimizin de belirttiği gibi en büyük ahlaki eylem gelişen anlam gücü ile gerçekleşir. Yani ahlak zihni bir eylemdir. Devrimci ahlaki tutum, ideolojik, politik ve örgütsel çizgi temelinde oluşan yeni toplumsallığa, kurallardan da bağımsız büyük bir tutku ile bağlanmayı ifade eder. Yeni oluşan toplumsallığı yaşamın var oluş koşulu olarak algılar. Yaşamını yeni toplumsallık oluşturur.

Ahlaki yaşam da özünde oluşan bu toplumsallığa sürekli zihniyet ve özgür iradeyle katılım gücünü göstermektir. Yeni toplumsallığı geliştirenler büyük ahlaki tutuma sahip olandır. En büyük değerleri yaratanlarda onlardır. İyilik, doğruluk ve güzellik nasıl ki ahlakın özü ise, aynı zaman da özgürlük, eşitlik ve demokrasiyle özsel ilişki içerisindedir. Bu açıdan ahlak toplumu bir takım alt-üst yapılandırma şemalarına sığmaz. Her toplum ve birey ahlak olmadan yaşanmayacağını bilmelidir. Burada önemli olan toplum ve bireyin iyi bir ahlak ile donanmasıdır. Güçlü bir ahlaki yapılanma olmazsa hem toplum hem de birey açısında güçlü bir savunma da yapılamaz. Toplum ve birey olarak onurlu yaşamak da kendini güçlü savunmaktan geçer. Toplum ve bireyin ataerkil sistem karşısında bu kadar savunmasız bırakılmasının en önemli bir nedeni ahlak alanında yaşanan çürüme ile bağlantılıdır. Ahlak olmadan toplum ve birey olarak güçlü bir savunma yapılamayacağı kesindir. Bu açıdan toplumsal tüm sorunları ve krizleri aşmak açısından doğru bir ahlaki yapılanmaya ihtiyaç vardır. Bu hem insanca yaşamın ölçü hem de sistem karşısında başarılı olmanın ölçüsüdür.

Toplumların sürekli biçim değiştirmeleri doğaları gereğidir. Form çeşitliliği, yaşamın zenginliğidir. Karşı durulması gereken toplumsal formların kapalılığı ve katılığıdır. Bu tutuculuk ve kapalılık katılıktaki ısrardır. Bu ısrar toplum ve bireyin özgürleşmesinde yetersiz ve hatalı yaklaşımlara götürür. Özgürlük, formların ucu açıklığı ve esnekliğiyle bağlantılıdır. Bu temelde ahlak da değişebilme ve dönüşebilme kapasitesine sahiptir. Kimi düşünür ve filozoflar ahlakı zamanın çocuğu olarak tanımlarlar. Bu açıdan ahlakın devamlı değişken ve süresiz olduğunu söylerler. Bunlar doğru tanımlamalardır. Çünkü bu gün için en iyi, en doğru olan yarın ortadan kalkabilir. Günümüzde bize yön veren ve yöneten ilke ve kurumlar ilerde yeni düşünce tarzı ile değişikliği ve yeniliğe uğrayabilir. Düşünsel anlamda değişim ve dönüşümler yeni ilkeler ve oluşumlar kazandırır. Yani ahlak statik değil dinamiktir. Sürekli bir devinim halindedir.

Ahlak genel de üç boyut da ele alınır. Bunlar bilgi, duygu ve davranıştır. Ahlaki bilgi ahlak değerleri hakkındaki bilgilerdir. Örneğin, hırsızlık yapmanın, yalan söylemenin kötü bir şey olduğunu bilmek ahlaki bir bilgidir. Hırsızlık yapmamak, yalan söylememek ahlaki bir davranıştır. Hırsızlık yapması ve yalan söylemesi durumunda suçluluk hissetmesi ahlaki bir duygudur. Fakat her zaman bilgi, davranış ve duygu birbiriyle dayanışma içinde olmayabilir. Ahlaki bilgi ve inancımız ne kadar güçlü olursa yaklaşımlarımızda o temelde doğru, güzel ve iyi olabilir. Bir birey eğer yaptığı bir hareketten dolayı suçluluk hissi duyuyorsa bu hareket ahlak dışıdır. Ahlaki bilinç kişinin kendi benliğinin farkına varmasıdır. Doğruluk ve dürüstlük ahlaklı olmanın sonucudur. Bir yerde ahlaklı olmak demek aynı zaman da vicdan sahibi olmak demektir. İnsanın güzel ve güçlü bir vicdana sahip olması doğru ve güçlü bir ahlaki bilgiye ve inanca sahip olmasıyla eş değerdir.

Ahlaklı davranışın bir amacı da insanların bir arada ahenk içinde yaşamasıdır. Bunun içinde kişilerin kişiliğine saygı duyulmalıdır. Burada başkalarına karşı değil kişinin kendi düşüncesine, duygusuna, davranışına saygı duyması gerekir. Kişinin kişiliğine saygıdan başka kişinin yaşamına, bedenine de saygı duyulmalıdır. Ahlaki olan ruh ve bedenin ikisine de saygı duyulmasıdır. Bu saygı başkaları tarafından olması gerektiği gibi kişinin kendi kendisine de saygı duyması gerekir. Bu her türlü kötü davranışlardan ve alışkanlıklardan uzak durmak kadar insan sağlığı açısından zararlı olan davranış ve alışkanlıklardan da uzak durmayı gerektirir. Ahlakilik yalandan, bireycilikten, bencillikten, gasptan, talandan, tahakkümden, cinsiyetçilikten, hırsızlıktan, emeksizlikten, sorumsuzluktan, keyfiyetten, doğaya zarar vermekten, sigara ve içki içmekten vb. davranış ve alışkanlıklardan her koşul ve ortamdan uzak durmayı gerekli kılar.

İnsanın yarattığı, geliştirdiği en önemli değer kendi hayatına kattığı değerdir. İnsanın kendisi ile ilgili yargısı, kendisinin nasıl bir yaşama sahip olup olmadığı üzerinedir. Yaşam da bilinçli ve yetkin olan insan, kendine daha fazla güven duyar, kendini daha çok sever ve saygı duyar. Kendine dönük bir iç yoğunlaşmayı ve yaratımı olmayan insan, yaşamında gerekli ahlaki eylemlilikleri gerçekleştiremez.  Kişinin kendine saygı, güven ve sevgi duyması yine erdemli olması hayatı için sürekli değerler üretmesinden geçer. Bu anlayış ve çaba ile yaklaşım kişinin sağlam bir karakter edinmesine neden olur. Kendi karakter değerlerini yaratmanın hem zorunluluğunun hem de ihtiyacının bilincinde olmak ve bu gerçekle hareket etmek önemlidir. İnsan nasıl ki maddi edimlerini yaratan bir varlık ise aynı zamanda, ruhunu da yaratan bir varlıktır. Bu açıdan düşünsel gelişim kadar ruhsal gelişimi de yaratmak insan olmanın gerekliliklerindendir. Saygı, sevgi ve erdem, bir insanın düşünce ve duygu gücüne güvenmesidir de aynı zaman da. İnsan ahlaki eylemindeki ısrar ve çabası ile mükemmelliğe erişerek, kendi nezdinde kendini en büyük değer haline getirmeyi de hedef edinir. Değer kavramının mümkün kılan yaşam kavramıdır. İnsanın en büyük değeri de zihinsel alanda yarattığı değerlerdir. Yaşamak için belli bir bilgiye ve bu temelde biçimlenen davranışlara ihtiyaç vardır. Bilgisiz de fiziki bir yaşam söz konusudur ancak insanı insan yapan özelliklerden muaf olunur. Hayatta kalmak, keyfi araçlarla, rastgele hareketlerle, sadece dürtülerle, şansla mümkün değildir. Hayatta ‘nasıl yaşayacağım’ seçimi kişinin kendisine aittir. Kişi doğru ve ya yanlış seçim yapabilir. Yanlış tercihler insan ve yaşamı açısından tehlikeli sonuçlar doğurur. İnsan, kendini tahrip etme anlamında bir güce sahip olan tek canlıdır. Ve tarih boyunca çoğu dönem de bu gücünü kullanmıştır. Önemli olan insanın tercihlerini doğru yapabileceği bilince ve iradeye sahip olmasıdır. Bu konuda doğru amaç edinmesi ve doğru değerler üretmesidir. O halde insanın esas alması gereken doğu amaçlar ve değerler nelerdir? Hayatta kalması hangi değerleri gerekli kılar? Nasıl bir insan ve nasıl bir yaşam? İşte tüm bu soruları ahlak bilimi cevaplar. Bu açıdan insanın hayatta kalabilmesi için ahlak bilincine ve bu temelde gelişen yapılanmalara ihtiyacı vardır. Ahlakın değer ölçüsü insan hayatıdır. Bu temelde ahlaki yapılanmanın güçlü olabilmesi için insan edim ve eyleminin doğru, iyi ve güzel olmasına ihtiyaç vardır. İnsanoğlu iyinin, doğrunun ve güzelin peşinden yol aldıkça, kendi yüreğini ve beynini devletçi, iktidarcı ve cinsiyetçi tüm zihniyet ve yapılanmalardan temizleyerek, erdemli bir yaşamın sahibi olabilir. Güçlü bir ahlaki tutumla insan yeni yaratımlarıyla kendi yaşam ustalığını gerçekleştirir. İşte bu anlam da yaşam bilgeliğinin kendisini oluşturan ahlaktır. Toplumda güçlü ahlaki bilince ve tutuma sahip olmayanlar her türlü sapmayı yaşayabilirler. Kişiyi iyi, doğru ve güzele sevk eden kendi yarattığı ahlaki yanıyla bağlantılıdır.

Uygarlık tarihi boyunca toplumlar ahlaksız kılınmaya zorlanmıştır. Devletçi-iktidarcı ve cinsiyetçi yapılanmalarla ahlak kadükleştirilip, işlevsiz kılınmıştır. Ancak gerçek olan bir şey var ki; o da ahlakın asla yok edilemeyeceğidir. Ahlak asla yok edilmedi, yok edilemez. Yok, etmek Önderliğimizin de belirttiği gibi ancak toplum olmaktan çıkmakla mümkündür. İnsanın en temel gücü olan toplumsallık, yaratılan ahlaki değerlerin toplamında oluşmuştur. Bu gün büyük oranda dumura uğratılsa da ortadan kalkmamıştır. İlk olarak doğal toplumda gelişen ahlaki yapılanmalar, sonrasında gelişen ataerkil zihniyetle bir kenara itilse de, insanlık tarihinde ahlakı yeniden inşa etmede büyük çabalar gösterilmiştir. Tüm bu çabalar sınırsız acılar ve emekler sonucu yaratılmış ve bu gün toplum yaşamında silikte olsa varlığını korumuştur.

İnsan bir anlam da arayışlarıyla da vardır. Yaşamı bir yerde arayışlarımızın ve bu temelde gelişen çelişkilerimizin sınırsızlığında tanıdık. İnsanlık tarihi boyunca insanın özgürlük, hakikat arayışları hep var ola gelmiştir. İktidarcı, devletçi yapılanmalar karşısında her zaman toplumun çilekeşleri olmuştur. Bu çilekeşler öncülüğünde gelişen hakikate ulaşma çabaları sınırsız acılarla süreklileşmiştir. Anlamı yaratmak, hakikati bulmak arayışında olan insan en fazla da acı çeken insandır. Ancak arayışı olan insan acıyı hissedebilir. Acının gerçek tanımın bilebilir. Arayışı olmayan insan acıyı çok fazla tanıyıp, hissedemez. İşte soyluluk da bu acılara dayanma gücüdür. Bu güç insana direniş gücü aşılar. Bu güç insanı erdemli kılar. Çünkü soyluluğun olduğu yer de arayış, arayışında olduğu yer de direniş vardır. Soyluluk insanı özgür bilince ve iradeye kavuşturur. Hakikat yolunda yılmaz bir savaşçı kılar. Sürekli sorgulayan ve sorgulatan yaklaşımlarıyla anlamı yaratmaya çalışır. Hayatı bilgeliğin ve aşkın gücü ile sarar. Soyluluk, insanın kendi kökleri üzerinde büyümesi ve ilerlemesidir. İnsanı kökü doğal toplumdur. Bu toplumun değerlerlerine bağlılık insanı soylu kılacaktır, bu değerlerden uzaklık, kopma ve dışta lama da soysuzluğa yol açacaktır. Soyluluk ya da soysuzluk işte bu tercihi doğru belirleyen ahlaki irade ve inançtır. Ahlakın özgür temelde gelişimi de doğal toplum da yaşandı ve insanlık kendi köklerine yani ahlaka ulaştığı zaman tekrardan özgür olabilecektir.

DEVAM EDECEK…

Maxmur Kadın Vakfı Sitesi – Yıldız Gever

Kürdistan Stratejik Araştırmalar Merkezi

www.navendalekolin.com

www.lekolin.org

www.lekolin.net

www.lekolin.info

Özgürlük Ahlakında Kadın – DOSYA (1)

Özgürlük Ahlakında Kadın – DOSYA (1)

“Memleketler parasızlıktan değil, ahlaksızlıktan çöker.”

 

Ataerkil zihniyet parçalı görüntüsüne rağmen daha da merkezileşiyor ve bunu yaparken her parçayı kendi iktidarına özel yöntemlerle bağlıyor. Sınırları yeniden belirliyor, politik-ekonomik birliklerle kendini yeni alanlara göre ayarlıyor, bu temelde yeni bölgesel birlikler oluşturuyor. Kendi iktidar aygıtlarını yeniden düzenliyor. Özelleştirmeyi en üst boyuttu gerçekleştirerek, kentleri yeniden inşa ediyor.

Bu inşayı gerçekleştirirken insanlığın tarihi-kültürel değerlerini yerle bir ediyor. Doğada denge adına bir şey bırakmıyor. İletişim sektörleri ile tüm dünyayı bir ahtapot gibi sarıyor. İnsanlar sanal âleme ruhsuz, silahsız bir şekilde katılıyor. Toplumun tüm ahlaki değerler çiğnenirken ataerkil sistem kendisini hiç olmadığı kadar güçlendiriyor.

İnsanlık tarihinde en zorlu ve sarsıntılı bir süreçten geçmekteyiz. Bu sarkıntılı süreçte uygarlık güçleri, imparatorları insanlığı çizdikleri taslağa göre yeniden yapılandırıyorlar. Üretim, tüketim, siyaset, sosyal değişimler bununla birlikte gelişiyor. Teknik gelişim ile finansa telekomünikasyon, sanayi eğlence vb. sektörlerle yeni bir ilişkilenme biçimi yaratılmaya çalışılıyor. Etnik ve dini oluşumların görünümdeki gündem işgaline karşın bunlar da parçalanarak yeni sömürü zeminleri yaratılıyor. İnsanın kendisi bu gün en büyük sömürü aracı haline getiriliyor. İktidar ilişkisinin, erkek egemenliğin bundan ileri bir aşaması yok.

İnsanın ahlaki düşüşle köleleştirilmesi ancak bu kadar olur. Bu aynı zaman da çürümüşlüğün son noktası olmaktadır. Bu çürümüşlüğün, yozlaşmanın nedeni de ahlaki değer yargıların yok edilmeye çalışmasıdır.  Ahlaki değerlerden uzaklaştırılan insan, yalnızlaştırılarak teslim alınıyor. Bu nedenle hızla insanın geçmişinin yok edilmesi, hafızaların silinmesi esas alınıyor. Kendini bilmeyen, tanımayan birey ve toplum kendini var eden değerlere de bağlı kalamaz.

Uygarlık sistemi tüm bu gerçeklikleri yok etmeye çalışarak, geriye kalan tortuları da sisteme eklemeye çalışmaktadır. Toplum da var olan cinsiyetçilik bu temelde şahlandırılıyor. Ve kadınlar eril sistemin en temel kurbanları haline getiriliyor. Zalim erkek kadından dolayısıyla ahlaktan böyle intikam alıyor.

Ataerkil sistem de her şey insan üzerinden gelişiyor. Her türlü teknik insan üzerinde uygulanıyor. İnsan kendisinin karşısına dikiliyor.’ Tanrı Öldü’ tanımıyla anlatılmak istenen gerçeklik bu oluyor. Tanrı ölüyor ama yeni tanrılar yaratılıyor. Yani dinler hepsi ölüyor ve yeni bir din doğuyor. İnsanlığı, kadını, doğayı karşısına alan, onu ahlaki değerlerden uzaklaştırarak güçsüz ve savunmasız bırakan sömürgecilik temelinde gelişen erkek egemenin yeni dini para olmaktadır. Yaşadığımız çağın temel lider değeri olan para bir sermaye birikim aracı olarak aynı zaman da bir değer gaspı olarak köleleştirmenin ne büyük aracı olmaya devam etmektedir. Sürekli sömürüye, savaşlara davetiye çıkaran paranın toplumda ahlaki çöküntüyü yarattığı da kesindir. Bu da toplumun en büyük ahlak sorunu olarak bu güne değin taşınmıştır. Bunu aşılması içinde toplumun kolektif vicdanı olan ahlaka ve onun ortak aklı olan politikaya ihtiyaç vardır. Yoksa insanlığın kabuk bağlayan yaraları sarılmadığı gibi, hiçbir sorunda çözüme kavuşmayacaktır. Ancak ahlaki ve politik toplum yapılanması ile insan varlığını garanti altına alacak bir özgürlük ideoloji geliştirilebilinir.

Uygarlık tarihi boyunca ister kültürel, ister sınıfsal isterse de ulusal anlamda olsun yaşanan tüm çelişkilerin kaynağını cins çelişkisi oluşturmaktadır. Bu anlamda bu çelişki tarihsel-toplumsal gelişimi diyalektiği içinde ele alınıp, çözülmeden hiçbir çelişki de çözümlenemez. Yirmi birinci yüzyıla temel çelişkiyi oluşturan cins çelişkisi ve onun üzerinde şekillenen kültürel, toplumsal çelişkiler, bunun yol açtığı büyük ahlaki çöküntüler ile giriyoruz. Tüm bu toplumsal çelişkiler kadın varlığı üzerinden temellenmiştir. Kadının kaybedişi bu anlam da çok köklü ve varlıksaldır. Kadının düşüşü ile birlikte başlayan toplumsal yarılma aynı zaman da ahlaki yarılmayı da ifade eder. Ataerkil sistemin temel beslenme kaynağı olan toplumsal cinsiyetçilik kadınlara rağmen kadınları belirleyemeye devam ediyor. Egemen düzenin sürdürülmesi kadının ilk ezilen ve sömürülen cins, sınıf ve ulus olarak mevcut konumunun sürekliliğine bağlıdır. Kadının üretim ve üretkenliğini mülkleştirilmesine dayalı gelişen ataerkil tarih bu düzeni sürdürmenin temeline özel mülkiyet olgusunu koydu. Kadını özel mülkiyeti olarak gören egemen zihniyet kadının sömürgeleştirilmesi üzerinde kendi düzeni geliştirmeyi esas aldı. Düzenin devamı ve gelişimi için kadınları ataerkil sistemin denetiminde tutulmaları ve kontrol edilmeleri şart göründü. Ve böylelikle kadınlar üzerinde ölümcül kontrol mekanizmaları yaratılmış oldu. Böylelikle kadının bedeni ve cinselliği aile, eğitim, hukuk, tıp, dil ve din başlıca olmak üzere tüm toplumsal kurumlar yoluyla sürekli gözlem ve denetim altında tutulması sağlandı. Bu zihniyetle kadınlar büyük katliamları yaşadılar. Ve halende bu zihniyet kadınları katletmeye devam ediyor.

Egemen erkek için ÖZEL olan kadın o kadar özel ki her gün, her an bin bir çeşit ölümü yaşayacak kadar özeldir. Kendi ölüm fermanını kendinde taşıyacak kadar ‘özel’dir. O kadar özeldir ki bütün bedeni, cinselliği ve ruhuna gemler takılmış, tabularla ‘özelleştirilmiştir’. Bu temelde binlerce yıllık ataerkil zihniyet ve onun temsilci olan kapitalist modernite kadını sosyal ve kültürel kuşatmaya almıştır. Bedeninden ruhuna, ruhundan duygusuna, duygusundan düşüncesine kadar egemen ağlarla kuşatılan kadın ölüm cenderesine kıstırılmıştır. Egemen ahlak- ahlaksızlığı- yapısı kadını böylelikle krizli bir kimlik haline getirmiştir. Bu gün insanlığın yaşadığı sosyal krizlerin ve bunalımların temel nedeni ataerkil sistemin yarattığı kadının krizli kimlik gerçeğidir. Kadının bu krizli kimlik gerçeği sonucu ahlakta büyük bir kriz ile karşı karşıya gelmiştir. Bu krizli kimlik gerçeği toplumda cinnet düzeyine varan büyük ahlaki bunalımlara, çöküntülere neden olmaktadır.  Kadını kuşatan bu egemen ağlar günlük olarak ta kadını erkeğin çıkarları temelinde bir sömürüye tabi tutarken, yaşam ve ilişkilerde açığa çıkan taciz ve tecavüz karakteri ile kadın daha sindirilmek istenmektedir. Uygarlık tarihi tecavüzcü karakteri ile kadını maddi olduğu kadara manevi anlam da büyük bir sömürü gücü haline getirerek kendi varoluşunu sağlamakla birlikte,  kendini güvenceye de alıyor. Uygarlık tarihi bu anlam da gasp, yalan ve karanlıklar tarihidir. Temelinde ahlakın yitimi yer almaktadır. Kadının yitimi ile ahlakın yitimi paralel gelişmiştir. Kapitalist modernite ile birlikte en zirvede yaşanan bu ahlaki yitim ile kadın en dibe vurmuştur. Hiçbir sistem kapitalist modernite kadar kadının ahlaki değerlerini bu kadar dibe vurmamıştır. Kadınlık adına ne varsa her şey ayaklar altına alınmıştır. Bu gün kadın, dünyanın dört bir tarafında ataerkil sistem içinde şiddete maruz kalmaktadır.

Kadınlara yönelik şiddetin açık bir göstergesi olarak, tecavüz ve cinsel tacizi de içeren cinsel şiddet evrenseldir;  devlet sınırlarını ve kültürleri aşmakta, bütün ülkelerde ve bütün kültürlerde kadınlara karşı aşağılama ve terör silahı olarak kullanılmaktadır. Kadınlara yönelik şiddetin bütün biçimleri, cinselliklerini şiddet, korku ve sindirme yoluyla kontrol altına alarak kadınlara boyun eğdirmenin ahlaksızca yöntemleri olarak iş görmektedirler. Şu anda dünya çapında binlerce kadın devletlerin gerek savaş yoluyla gerekse de devletin alt ve üst yapı kurumlarıyla uyguladığı sistematik şiddetin yanı sıra eşlerinden, babalarında ve erkek kardeşlerinden dayak yiyorlar, şiddet görüyorlar. Birileri namus adına öldürülüyor, birilerinin yüzüne kezzap dökülüyor, birilerinin boğazı kesiliyor, birileri recm ediliyor, birilerinin boynuna ip dolanıyor ve birileri bombalar altında öldürülüyor. Binlerce kadın tecavüze uğruyor, işkence görüyor, gözaltında kayıp ediliyor ya da kaçırılıyor. Fuhuş bataklığına binlerce kadın saplanıyor. Ve fuhuş bu gün uygarlık sisteminde bir sektör haline gelerek kadını tüketiyor. Yaratılmak istenen yeni sömürge alanları nedeniyle’ terör’ adı altında kirli savaşlar süre geliyor ve bu savaşın en fazla mağduru yine kadınlar oluyor. Ölümün soğuk nefesi kadınların ensesinden, bedenlerinden ve ruhlarından hiç eksik olmuyor. Ölüm yalancı ve zalim erkekliğin yarattığı bu karanlık dünya da kol geziyor. Ve her gün binlerce kadın sesli ya da sessiz aramızdan ayrılıyor. Dünya bu insanlık trajedisine DUR! Diyemiyor. Çürüyen insanlık vicdanının sesini yükseltemiyor. Ve kadın insanlığın kaybolan vicdanını arıyor. Bugün dünya genelindeki istatistikler baktığımızda şiddetin boyutlarını en azında belirli yönlerini daha iyi görebiliriz.

-Bu gün dünya da her üç kadından biri fiziksel şiddet görüyor.

-Her yıl yaşları 5 ile15 arasında değişen iki milyona yakın kız çocuğu fuhşa zorlanıyor,

-Dünya da her 6 dakikada bir kadına tecavüz ediliyor,

-ABD’ de her yıl dört milyon kadın şiddete maruz kalıyor,

-Hindistan’da her gün beş kadın çeyiz kavgaları yüzünden ölüyor,

-Güney Afrika’ da her 90 saniyede bir kadına tecavüz ediliyor,

-Çin de 1 milyon kız çocuğu sadece kız oldukları için anne karnında öldürülüyor,

-Irak’ ta savaşın ilk aylarında yirmi bin kadına tecavüz edildi,

-Her yıl 2 milyon kadın uluslararası kadın ticaretinde kullanılıyor.

-15- 40 yaş arası birçok kadın toplumsal cinsiyet kökenli şiddet nedeniyle ölüyor ya da yaralanıyor.

-Her üç kadından biri dövülüyor, cinsel ilişkiye zorlanıyor ya da taciz ediliyor.

-Kadın cinayet kurbanlarının yüzde 70’ i erkek arkadaşları tarafından öldürülüyor.

Tüm bu gerçeklikler acı da olsa bize çağımızın gerçek vicdanını göstermektedir. Bu nedenle sorunları ele alırken ideolojik, kültürel, sosyal, ekonomik olduğu kadar ahlaki boyutta da ele almak gerekir. Çünkü ataerkil sistemin şiddet kültürü o kadar geniş bir yelpazeyi kapsar ki kadın yaşamının her anı bir şiddet biçimiyle denetlenir, köleliğin sınırları yeniden çizilir. Kimi zaman görünür bir şiddet aracılığıyla kimi zaman da içselleşmiş köleliğin yarattığı oto kontrolle varlığını sürdürür.

Yaşadığımız coğrafya da ataerkil zihniyet ‘Namus’ adı altında geliştirdiği geleneksel ahlak yaklaşım ile kadınları her gün ölüme mahkûm bırakmaktadır. Namus adına kadınların bütün hareketleri geleneksel kurallara bağlanıyor. Kadın cinselliği bir taraftan tabu haline getirilirken diğer taraftan da her şeyiyle günlük olarak pazarlanıyor. Ataerkil toplum yapısında kadının iffeti, erkeğin namus ve şerefi sayılır. Kadınlar bu yapı içerisindeki düşük bir statüye sahiptirler. Böylece kadın cinselliğine aşırı derece de bir değer atfedilmiştir. Coğrafyamız da, ülkemiz de bu ataerkil düzene sahiptir. Bu nedenle her beş saniyede bir ‘Töre’ adıyla bir kadın öldürülüyor. Kadın cinayetleri hızından hiçbir kaybetmeden devam ediyor. Cinsiyetçi medya kadınların cansız bedenlerini yayınlamaya aynı zamanda temel nedenleri örtmeye devam ediyor.  Ataerkil sistemin acımasız çarkları kadınlarımızı tek tek yutuyor. Yarım kalan hayatları, özlemleri ve sevdaları ile ayrılıp gidiyorlar. Bir sessiz çığlıkları kalıyor geriye bir de yarım kalan gülüşleri… Enselerinde her an “Namus” adına katledilecek bir giyotinle birlikte dolaşıyorlar kadınlarımız. Ve bu sistem içinde yaşamı pamuk ipliğine bağlı kadınlarımız…

Ataerkil sistem kadınlara yaşamın her alanında topyekûn bir saldırı zihniyeti ve sistemidir. Bu nedenle kadına yönelik bu kadar şiddetin, saldırının sorumlusu egemen erkek sistemi ve onu uygulayan toplumdur. Kadına karşı şiddet toplumun ahlaki anlam da yozlaşmasının bir sonucu olarak gelişmektedir. Bu anlam da ataerkil zihniyet ve ona dayalı tüm yapılanmalarla topyekûn bir mücadele kadın kurtuluşu, özgürlüğü için temel neden olmaktadır. Bu sistem ve yapılanmalar değişmedikçe kadın köleliği, istismarı, metalaştırılması ve kadın katliamları da bitmeyecek. Aile ve kadın-erkek arasındaki ilişki düzeyindeki erkek egemenliğini sürekli üreten gerçeklik çözümlenip, aşılmazsa eşitlik, özgürlük, demokrasi, ahlak, politika alanında da güçlü bir gelişim yaşanmayacaktır. Böylelikle özgürlük idealleri, hayalleri kırılmaya mahkûm kalacaktır.

Özgürlüğün, eşitliğin, demokrasinin ve ahlakın gerçek anlamı kadın ve erkek ilişkilerinde yaratılacak olan özgürlük düzeyi ile eş değerdedir. Sosyal alanda aşk, evlilik ve ilişki kavramları özgürlük bilinci temelinde sorgulamak ve dönüştürmeyi gerçekleştirmek kadınların, köleliği yaratan tüm zihinsel yapılanmalardan, bunun ruh ve duygu dünyasından kopmasına yol açacaktır. Kadını zihinsel, ruhsal ve fiziksel olarak değişip-dönüştüren, yeni den yapılandıran bir sosyal yaşamı yaratmak gereklidir. Ancak bu şekilde erkek aklının zihinsel, ruhsal ve duygusal acımasızlığına karşı güçlü bir direniş ve alternatif yaratılabilinir. Kadınla, toplumla doğru bir yaşam içinde zihinsel, ruhsal olduğu kadar ahlaki anlam da bir güce ve örgütlülüğü ihtiyaç vardır. Erkek aklının ahlaktan kopukluğu dünyayı büyük felaketlere sürüklemektedir. Kadın etrafında geliştirilen korkunç, acımasız sömürü aygıtlarıyla kadınlar şahsında toplum yaşanamaz duruma getirilmiştir. Dünyamızı bu korkunçluktan, acımasızlıktan ve ahlaksızlıktan kurtarabilmek için de erkek aklının aşılması gerekmektedir. Kadınların nasıl ki yeniden değişim ve dönüşüm sağlamaları özgür bir duruş ve yaşam için gerekli ise, erkeklerinde değişim- dönüşümü sağlamaları özgür birliktelikler ve yaşanılır bir dünya için bir o kadar gereklidir. Bu açıdan erkeklik olgusunu besleyen, güçlendiren tüm düşünce, duygu yapılanmalarına karşı meydan okumak özgür erkek yaratımı için en büyük erdemdir.

Ataerkil sistemin muazzam ahlaksızlaştırıcı gerçeği karşısında kadın yaşamın her alanında yeterli etik ve ahlaki davranışları, kişilikler ve kurumlar düzeyinde temsil edebilmelidir. Bu temelde verilecek olan zihniyet savaşımı etik, ahlak değerleri ile birlikte verilmelidir. Etikten ve ahlaktan yoksun bir zihinsel oluşum ve bu temelde gelişen mücadele sonuçta kadınları çokça karşılarında oldukları, derin acı ve zorlukları yaşadıkları ataerkil sistemin bir yedeği ya da eki haline getirebilir. Bu açıdan özgürlük mücadelesinde moral, etik ve ahlaki değerlerin rolü hayatidir. Bu değerlerin birlikteliği ile yürütülen mücadele kalıcı ve başarılı sonuçlara ulaştıracaktır.

Demokratik modernitenin inşa güçleri olarak ahlaki alana ilişkin görevlerimizi bilince çıkarmak, benimsemek ve yaşamsallaştırmak kadın ve toplumun içinde bulunduğu sorunları çözmek, yeni ve özgür bir yaşam yaratmak açısında önceliği oluşturmaktadır. Bunu başarabildiğimiz oranda inleyen insanlığın, acı çeken kadınların sorunlarına çözüm gücü olabiliriz. Bu nedenle uygarlık ve modernite canavarları ahlaka ne kadar saldırıp, yok etmeye çalışsalar da ahlaki toplumu savunmak ve geliştirmekten başka çözüm şansına sahip değiliz. Ahlaki ve politik toplumu yaratmadaki başarı, kadınlarımızın daha özgür, güvenli, güzel ve erdemli yaşamalarının garantisi olacaktır. Yaşamın yaratıcısı olan kadın, ahlaki ve politik toplum yapılanmasında kendi gücüne, kimliğine ve tüm ahlaki değerlerine yeniden kavuşacaktır. Bu güç ve irade kadına her koşu altında moral, cesaret ve güç aşılayarak yalancı ve zalim erkek gerçekliği ile yüzleşmekten, hesaplaşmaktan kaçınmayacaktır. Bu yüzleşme ve hesaplaşma için ahlaki değerleri güçlü sahiplenme ve yaşamsallaştırma zamanı. Ve kadınlar bu zamanı büyük ahlak eylemcileri olarak ilerlemekten başka çareye sahip değiller.

Bu anlam da, çareyi bulmak, çözüm gücü haline gelmek için AHLAK, özgürleşmek ve özgür bir yaşam yaratmak için AHLAK, İnsanca bir yaşam ve yaşanılır bir dünya için AHLAK diyoruz.

Bu bilinç ve inançla demokratik çağın ahlaki insanı, bu bilinci ve inancı kişiliğine kazıyan, özgürce yaşayan ve yaşatan olacaktır.

DEVAM EDECEK…

Maxmur Kadın Vakfı Sitesi – Yıldız Gever

Kürdistan Stratejik Araştırmalar Merkezi

www.navendalekolin.com

www.lekolin.org

www.lekolin.net

www.lekolin.info

Türk Barışı Mı, Eşit Özgür Birliktelik Mi? – Herdem Serhildan

Herdem Serhildan

Kürdistan Halk Önderi Öcalan ile görüşen BDP heyeti döndü ve gerekli açıklamaları yaptı. Önder APO’nun sorunu halkların eşit ve özgür birlikteliği içinde çözme perspektifinde olduğunu açıkladılar. Ve bunun için bir yol haritası hazırladığını belirttiler. Bu Kürdistan Halk Önderinin her zamanki gibi Kürt ulusal sorununu siyasal ve barışçıl yöntemlerle çözme kararlılığını gözler önüne sermiştir.

Ancak sömürgeci Türk devletinin başbakanının dünkü açıklamaları Kürt sorununu çözmedeki samimiyetsizliğini ve çok açıktan yaptığı Kürt düşmanlığını gözler önüne sermiştir. T.  Erdoğan “Türkiye’deki teröristler sınırdan ikinci bir ülkeye gittiği anda bu süreç fiilen başlamış demektir” şeklinde açıklama yaptı. Bu Kürdistan’ı bir ülke, Kürtleri de bir ulus olarak görmeme köklü inkarcı zihniyetine dayanmaktadır. İnkar, yalan ve küfrün en açık bir biçimidir. Kürdistan bir ülke, Kürtler bir ulus olarak tanınmadıkça bu sorun nasıl çözülecektir?

“Türkiye’deki teröristler sınırdan ikinci bir ülkeye gittiği anda bu süreç fiilen başlamış demektir” suretiyle Kürtleri savunmasız bırakarak ezmenin hazırlığını yaptığı çok açık. Zaten aralıksız bir biçimde Kuzey Kürdistan ve Medya savunma alanlarına dönük imha operasyonlarının anlamı budur. Bir Kürdün böyle düşünmemesi saflık olur.

T. Erdoğan, “Kuzey Suriye’de, Kuzey Irak benzeri bir oluşuma asla izin vermeyeceğiz. Bunu müdahale gerekçesi sayarız” dedi. Bunu ne zaman söylüyor? Dikkat edilirse kendisi bizzat “çözümden” bahsettikten sonra söylüyor. Madem Kürtlerle sorun çözeceksin o zaman Rojava’daki Kürtlerin statü kazanmasından neden bu kadar rahatsız olacaksın? Ve müdahale etme hakkının olduğunu belirteceksin. Sen bu hakkı nereden alıyorsun, kim bu hakkı sana verdi? Bir halkın siyasi iradesini ve varlığını böyle açıktan tehdit etme cesaretini nereden buluyorsun.

Şimdi T. Erdoğan’ın, Kürdistan Özgürlük gerillasının ve halkının savunma gücünün sınır dışına çekilmesini neden ısrarla savunduğu ve dayattığı daha iyi anlaşılıyor. Bu durum her şeyi hiçbir kuşkuya ve tereddütte mahal vermeyecek şekilde ortaya koyuyor. Yani Kürtleri savunmasız bırakarak her türlü dayatmaya açık hale getirmek istemektedir.

Zaten Kürdistan topraklarının öz evlatlarına “ülkemizi terk etmelerini gerekir” demesi de ayrıca açıklık getirilmesi, gereken sorunlu bir ifadedir. Öncelikle Kürdistan’ı işgal eden, büyük katliamlar yapan, soykırım uygulayan Türk ordusu, polisi ve idari sistemidir. Kürdistan Halkı her zaman sokaklarda doğal olarak “kahrolsun sömürgecilik”, “Kürdistan’dan defolun” ve “ Bu dağlar bizimdir” diye haykırmaktadır. Durum böyleyken sen hangi hakla Kürdistan’ın ulusal savunma güçlerinin Kürdistan’dan dışarıya çıkmasını dayatırsın? Öncelikle sen ne halka Kürdistan’da bulunuyorsun? Bunu açıklaman gerekir. Yine ve tekrar soruyoruz, “bu hakkı sana kim verdi?”

Demek ki senin “barış” dediğin, “Pax Roma” ve “Pax Amerikana” türü “Türk barışıdır.” Herkes bilir ki Roma İmparatorluğu ve Amerika, halkların özgürlük iradesini kırıp bastırdıktan sonra ve halkları kendini savunamaz duruma getirdikten sonra sağlanan duruma Roma ve Amerika barışı deniyor.
“Türk barışı” da Kürdistan Özgürlük Hareketini tasfiye ettikten, Kürt halkını örgütsüz kılıp kendini savunamaz duruma getirdikten sonra sağlanacak olan duruma “Türk usulü çözüm ve Türk barışı” denmektesiniz Zaten iki sözün birinde “PKK barış ortamını bozdu” demekle barıştan ne kastettiğiniz de yeterince açıktır. Demek ki PKK öncesi dönem gibi Kürt halkının varlığını ve özgürlüğünü sağlamayacağı bilince ve duruma getirilmesi kadar ezilmesi ve sindirilmesine “barış” diyorsunuz. İşte “Türk barışı” budur.

Kürdistan Özgürlük Hareketi başından beri komşu halklarla eşitlik ve özgürlük temelinde birlikte yaşamayı savunmuştur. Bugün de çözüm formülünün özü budur. Bu halk kendi siyasi iradesi, savunma gücü, eğitim sistemi, ekonomik sistemi ve hukuk sistemi ile özgürce dalgalanan bayrağı altında yaşamak istemektedir. Bu Kürt halkının ulus olmaktan kaynaklanan haklarıdır. Bu haklar doğuştan gelen haklardır, evrensel haklardır. Bunun Türklere, Farslara ve Araplara da herhangi bir zararı yoktur, olmazda. Bundan niye rahatsız oluyorsunuz sömürgeci efendiler. Acaba bir efendinin kölesini elinden kaçırmasının verdiği rahatsızlık mı baş gösterdi. Lütfen samimi olun.

Kürdistan Stratejik Araştırmalar Merkezi

www.navendalekolin.com

www.lekolin.org

www.lekolin.net

www.lekolin.info

Ön Şartsız, Ön Koşulsuz Ulusal Birlik Çalışmaları

Ön Şartsız, Ön Koşulsuz Ulusal Birlik Çalışmaları

Kasım Engin

Öncelikli olarak Kürt halkına en fazla gerekli olan nedir diye sorulacak olursa verilecek ilk ve tek cevap: özgürlük olacaktır.

Nedeni ise yüz yıllar demeyeceğiz adeta bin yıllardır Kürt toplumu özgürlüğünden maruz bırakılmıştır. Kendisi olmak isteyen tüm çabalara şöyle ya da böyle birileri müdahale ederek bunun önünü almıştır.

Tarihin çok gerilerine giderek bugüne kadar olup bitenlerini çok rahatlıkla sıralayarak söylediklerimizi ispatlayabiliriz. Ancak bu bir makaleye sığmayacak kadar uzun bir yazı olur. Sümerlerden, Asurlara, Perslere, Yunanlara, Partlara, Romalılara, Araplara, Bizanslara, Osmanlılara, Moğollara, İngilizlere, Ruslara derken ABD’ye kadar bu durumu getirebiliriz. Hepsinin ortak noktası Kürdistan’ı talan ederek viraneye çevirmeleri olmuştur. Kürdistan’ı tahrip ederek özgürlüklerinden yoksun bırakmak için adeta dünyanın tüm hilelerine başvurduklarını biliyoruz.

Denilecek ki işgalcilerin görevi zaten budur. İşgal edenler talan edeceklerdir. İşgal edenler istediklerini yürütmek için tahrip edeceklerdir. Yok edeceklerdir, öldüreceklerdir, yakıp yıkacaklardır. Peki, siz bu işgallere karşı ne yaptınız(?) diye de haklı bir soruda sorulabilir. Kürtlerin bu soruya ya da böyle sorulara verecekleri cevaplar kısıtlıdır. Verilecek cevap ya direnmişlerdir ya da teslim olmuşlardır. Kürt halkı direnişi esas alırken ağırlıklı bir egemen tabaka çıkarları için teslim olmayı yeğlemişlerdir.

Özcesi Kürtlerin tarihi direnişlerle ihanetlerin iç içe yaşadığı bir tarih olarak bugüne kadar gelmiştir. Hatta bu durumdan dolayı kimisi “haini bol halk” diyor Kürtler için. Biz de “ihanetçisi çok fazla kalitesiz,” halk diyelim. Öyle ki çoğu kez ihanet edenler ya da hainlik yapanlar bu işi kalitesiz yapmışlardır. Bir yoldaşımızın deyimiyle: “Namussuzlar namussuzluk yapmasını bile bilmiyorlar” gibi bir durumu yaşayan hainleri vardır.

İlk sorumuza geri dönersek: Kürtlere en fazla gerekli olan özgürlük cevabını vermiştik. Özgürlüğün sağlanması için Kürtlere en çok ne gereklidir diye ikinci bir soru sorulsa verilmesi gerekli olan tek cevap ise: Birlik olacaktır.

Kürtlerin en çok ihtiyaç duydukları sorun birlik olma sorunudur. Biz buna ulusal birlik diyelim. Hatta Demokratik Ulusal Birlik diyelim.

Biz Kürtler hiçbir gerekçenin arkasına sığınmadan, ideolojik bakışımız, gücümüz ne olursa olsun yapmamız gerekli olan dört devlet tarafından sömürge altına alınmış, uluslararası alanda yok sayılmış ve de neredeyse “Allahın üvey çocukları” olan bu halkın evlatları olarak güçlü bir birlik yaratmamızdır.

Uluslararası konjonktürün yine kimi parasal desteklerle yapılan sahte desteklemelerin, kimi sömürgeci devletlerin oyuna gelmelerin hepsinin geçici olduğunu iyi bilmeliyiz. Ve geçmişte de aynı güçlerin Kürtleri nasıl kullanarak ortada bıraktıklarını unutmayalım. Yüz yıl önce Sevr ve Lozan’da görmedik mi? Daha dün Mahabad’ı yaşamadık mı? Daha dün yaşanan Aşbetal sürecini unuttuk mu?

Evet, tüm tarihi süreçleri de bilince çıkararak, hangi sömürge devletin ne zaman ne yapacağını, hangi emperyal gücün ne zaman ne yapacağını da hesaba katarak bir an önce Demokratik Ulusal Birlik çalışmalarına hızla başlamalıyız. Ancak bu Demokratik Ulusal Birlik çalışmalarını yürütürken kendi dar, zümresel çıkarlarımızı öne vermeden, halkımızın tarihi önemde olan haklı birlik istemine cevap olmalıyız.

Özgürlük hareketi olarak ta 1995 yılının ocak ayında yapılan PKK’nin beşinci kongresinde ulusal birlik kongresinin ya da konferansının toplanmasın kararını almış ve bu amaçla onlarca toplantı ve tartışma ve karar alarak bu birliğin oluşması için çağrılar üzerine çağrılarda bulunmuşuz. Ne var ki her zaman birileri bu ulusal birlik çalışmalarına dar çıkarları için, bir sömürge devletine tatlı görünmek için ve kimi zamanda kimi emperyal devletin çıkarlarını dikkate almalardan dolayı hep karşı çıkmışlardır. Direk karşı olduklarını söylemeseler bile erteleyerek, öteleyerek, oyalayarak bugüne kadar gelinmiştir.

Ancak artık bu oyalamalara bir son verme zamanıdır. Artık ertelemelere bir son verme zamanıdır. Bir de artık o devletin bu devletin politikalarını Kürt halkına dayatmaktan vazgeçmenin zamanıdır. Ön şartsız, ön koşulsuz Demokratik Ulusal Birlik çalışmalarının başlatılmasının zamanıdır. Aksi taktirde ters tutum takınanlar tarihte bugün bizim ihanetçilikle ve hainlikle değerlendirdiğimiz kişiliklerle aynı akıbeti yaşamalar kaçınılmaz olacaktır.

Kasım Engin

Kürdistan Stratejik Araştırmalar Merkezi

www.navendalekolin.com

www.lekolin.org

www.lekolin.net

www.lekolin.info

Türk Özel Savaşının Yeni Bayatlamış Oyunları -1

Türk Özel Savaşının Yeni Bayatlamış Oyunları -1

Yeni ve bayat kavramlarını yan yana kullanmak abes kaçabilir. Ne de olsa bir durum bayatlaşmışsa bir kere yeni bir durum değil demektir. Ya da öyle söylenebilir. Ama sahiden Türk özel savaş sistemi öyle bir sistemdir ki evire çevire, binlerce kez denenmiş sınanmış ayak oyunlarını, bayatlamış numaraları yeniden yeniden temcit pilâvı gibi ısıtıp, pişirip insana yedirmekten vazgeçmiyor. Biz bu duruma “bin yalan sadece bir doğru etse bile bu yalana devam et” dedik.

Son bayatlaşmış özel savaş numaraları gerillaya katılan gençlere dönük olan sözde istatistik araştırmalarıdır. Bu istatistik araştırmalarını da ciddiye alınması için özel savaş uzmanlarıyla yapıyorlar. Özel savaş uzmanlarına birde dönemin ve çağımızın moda kavramı olan “terör uzmanı” sıfatını takarak yaptırıyorlar. Terör kavramı başlı başına ilgi uyandıran bir kavram, bu kavramın yanına birde uzman kelimesi eklendi mi gerisi herkesi ikna etmeye yeten bir gerçeklik oluyor ya…

Evet, son zamanlarda gerillaya dönük çok tartışma yürütülüyor. Her cepheden özel savaş uzmanları onlara verilen misyon gereği Kürdistan Özgürlük Hareketine karşı bir taarruz başlatmışlardır. Bu taarruzu şimdilik gerillaya katılımlar üzerinde endeksleyerek yürütüyorlar. Ve öyle görülüyor ki bunu yapmaya devam da edeceklerdir. Durum böyle olunca gerillalar olarak bizim de birkaç söz söyleme hakkımız doğuyor. İleri ki birkaç yazımızda bu durumu işleyeceğiz.

Birinci iddiaları gerillaya katılımların azaldığıdır. Bunu gerekçelendirirlerken de gerillaya yılda Türkiye’de en fazla 200 gencin katıldığıdır. Gerillaya katılımın en büyük payı “Türkiye” diye isimlendirilen sınırlar içerisinde gerçekleşiyor. Oran yaklaşık yüzde 57’dir. Bu demektir ki yılda gerilla saflarına en fazla 400 genç katılıyor. Bu sayıyı verirlerken TSK’nin, devletin, hükümetin, meşhur olan Türk basının ve tabii ki cümle cemaat kendilerinin yani özel savaş uzmanlarının gerilla kayıplarını bir yılda neredeyse binlerle vermeleridir. Gerillaya yılda 400 genç katılamayacak ancak yılda binlerce gerilla vurulmuş olacak, yüzlercesi etkisizleştirilmiş olacak, yüzlercesi kaçmış olacak ve birde gerilla içerisinde gerillanın “vurduklarını” da eklerseniz binleri çok çok aşan bir rakam ortaya çıkacak ama gerilla da her yıl sayısını artarak mücadelesine devam edecek. Ne yaman çelişki değil mi?

Ya bu terör uzmanları resmen ve fiilen yalan söylüyorlar. Ya da bir şeyleri özenle gizlemeye çalışıyorlar. Ya da dediğimiz gibi ısrarla bin yalanın bir doğru kadar etkili olabilmesi için kıtırcılık üstüne kıtırcılık yapıyorlar. Evet, söylemeye söyleyebilirsiniz. Yalanın en hokkalısını da atabilirsiniz. Ancak yalan atarken biraz destekli atılmasını salık veriyoruz. Bu toplum belki sizin gözünüzde balık hafızalıdır ancak yine de “yalanın mumu yatsıya kadar yanar” diye de bir de atasözü vardır. Bu atasözünün hatırına da olsa yalanlarınızı görecektir.

Başka bir iddiaları ise katılanların geri kalmışlıklarıdır. Doğrusu geri kalmışlığı, ilerlemiş olmayı yani barbarlığı ve medeniyeti biz gerçekten farklı ele alıyoruz.

Öncelikli olarak medeniyeti bizim bazılarının baktığı gibi görmediğimizi belirterek başlayalım. Medeniyet eğer şehirleşmeyse yani uygarlaşmaysa uygarlaşmanız sizin olsun. Uygarlaşma tarihi dedikleri tarih, boydan boya savaş ve kandır. Bunu, tarihi okuyanlar bilir.

Medenileşme yani uygarlaşma dedikleri insanın insan üzerine tahakküme açılmasıdır. Belki insanı köleleştirmeden önce doğa üzerinde başlayan bir tahakküm olmuştur. Ardından kadının köleleştirmesi ardından da tüm insanlığın köleleştirilmesi adımın ismine medeniyet diyorsanız sizin medeniyetiniz sizin olsun. Böyle bir medeniyete biz yokuz.

Eğer medeniyet kültürlerin yok edilmesiyse, insanlığın baskı altına alınmasıysa, başka halkların dillerinin egemen bir dilin içerisinde eritilmesiyse, insanlığa köleliği reva görmeyse, başka halkların topraklarını işgalse, katliamsa, yok etmeyse, soykırımsa o zaman bu medeniyet tamda sizi anlatan bir kavram oluyor.

Biz medeniyetin karşısında duran, insanın ilk temiz toplumsal yapısı olan komünal değerleri temsil eden, neolitik bir toplum yaşam biçimine daha yakın duruyoruz. Sizin deyiminizle ilkel toplumdan yanayız. Sizin deyiminizle ‘barbar’ olan bu toplumdan yanayız. Kaldı ki barbar kelimesini sözde kendilerini insanlık kanıyla palazlandıranların direnen halklar için kullandıkları bir söz olduğunu bildiğimiz için bu sözü de onurla taşımaya hazırız. Nasıl ki bugünlerde ne kadar sistem karşıtı, faşizm karşıtı, Yeşil Türki Faşist karşıtı kesimlere terörist damgası yapıştırılıyorsa, tarihin fi döneminde de insanları baskı altına alanlara karşı direnen halklara barbar denilmiştir. Evet, sizin gibi böyle kan emici medeni olmaktansa tarihin şafak vaktindeki direnişçileri gibi barbar olmayı ve hatta o çok sevdiğiniz “geri” olmayı yeğliyoruz.

Yukarıda dile getirdiklerimiz bir yana sahiden siz gerillaya katılanların kandırılarak dağa çıkartıldıklarına inanıyor musunuz?

Ya da dağa çıkanların niçin dağa çıktıklarının farkına varmadıklarına inanıyor musunuz?

Ne bilelim dağa çıkanların geri ve cahil olduklarına, okuma yazmalarının olmadığına, öyle ne yapacaklarını bilmedikleri için dağa çıktıklarına hakikaten inanıyor musunuz?

Ve birde katılanların çoğunun çocuk yaşta olduklarına, reşit olmadıklarına dediğimiz gibi sahiden inanıyor musunuz?

Madem gerillaya katılanların durumu budur, ya da böyledir o zaman 1984 yılından bu yana süren hem de şiddetlenerek, güçlenerek, yaygınlaşarak gürbüzleşen gerillaya ne diyeceksiniz. Hele bu duruma sizin o meşhur “bir Türk dünyaya bedeldir” tarihi tespitinizi de yanına koyarsanız gerçekten ortaya yaman bir çelişki çıkmıyor mu?

Doğrusu Türk toplumu ve tabii ki Kürt toplumu bu konuda da söyleyeceklerinize şimdiden beklemektedir.

Devam edecek.

Kasım Engin

Kürdistan Stratejik Araştırmalar Merkezi

www.navendalekolin.com

www.lekolin.org

www.lekolin.net

www.lekolin.info